تبلیغات
دانلود سخنرانی های علامه حسن زاده آملی - اشعار علامه حسن زاده آملی
شعر بدون نقطه از علامه حسن زاده املی
محمود مسلم ملائک

امار مطاع در ممالک

هم سالک و هم سلوک و مسلوک

او مالک و ماسواه مملوک

هر حکم که داد هر دل آگاه

سر لوحه حکم اسم الله

اسمی که در او دوای هر درد

اسمی که روای مرئه و مرد

اسمی که مراد آدم آمد

اسمی که سرود عالم آمد

سوداگر اگر در او دل آسود

سودا همه سود دارد و سود

مر  همدم کردگار عالم

کی هول و هراس دارد و همّ

دل در حرم مطهر او

گل گردد و هم معطّر او

هر دل که ولای وصل دارد

همواره هوای وصل دارد

موسی که هوای طور دارد

کی دل سر وصل حور دارد

ای وای مر آدم هوس را

دل داده کام سگ مگس را

در وصل صمد رسد رصدگر

در اسم احد رود سراسر

درگاه سحر مراد سالک

دادار دهد علی مسالک


لوح دل آملی اوّاه

دارد صور ملائک الله

 

 

قم ایها المزمل

 

قم ایها المزمل

شد گاه وصل دلدار، قم ایها المزمل
آمد زمان دیدار، قم ایها المزمل 
وقت سفر رسیده ، یعنى سحر رسیده
بیدار باش بیدار، قم ایها المزمل 
مستانه گریه سر كن ، غم از دلت بدر كن
هشیار باش هشیار قم ایها المزمل 
بزم طرب بپا كن ، ناى و چلپ بپا كن
مى خوان سرود دیدار قم ایها المزمل 
در خلوت شبانه ، با دلبر یگانه
نجوى بود سزاوار قم ایها المزمل 
دست دعا بر آور، شور و نوا بر آور
با سوز و آه بسیار، قم ایها المزمل 
بر ماه و بر ستاره ، بارى نما نظاره
اندر دل شب تار قم ایها المزمل 
اینك نه وقت خواب است كاین خواب تو حجاب است
از نیل فیض دادار قم ایها المزمل 
اى بیخبر ز هستى ! گر از خودیت رستى
یابى به كوى دل بار قم ایها المزمل 
بیرون ز ما و من باش ، آزاد چون حسن باش
در راه وصل دلدار قم ایها المزمل


(استاد علامه حسن زاده آملى )

«بحر وحدت »

در این دیر کهن ای دل نباشد جای شیونها

که صاحب دیر خود داند رسوم پروریدنها

خوشا آن مرغ لاهوتی که با آواز داوودی

بود در روضه رضوان همی اندر پریدنها

غریق بحر وحدت را زساحل از چه می پرسی

که این دریا ندارد ساحل ای نادیده روشنها

در این دریای پر در الهی و تهیدستی

چرا از خود نرستی ای گرفتار اهریمنها

زهفتم آسمان غیب بی عیب خدا بینم

گهرها ریخت کامروزم بشد هر دانه خرمنها

منم آن تشنه دانش که گردانش شود آتش

مرا اندر دل آتش همی باشد نشیمنها

همه عشق و همه شورم همه عیش و همه سورم

که از آیات قرآنی به جانم هست مخزنها

فروزان از فروغ آیت الله نور ای دل

چه باکش ار ندارد شب پره یارای دیدنها

بود مرد تمامی آنکه از تنها نشد تنها

به تنهایی بود تنها و با تنها بود تنها

دل دانا«حسن »آن بیت معموری است کاندر وی

خدا دارد نظرها و ملایک راست مسکنها

 منبع:دیوان علامه حسن زاده آملی


 

دل  دیوانه ی   رند  جهان سوز

 چو شب آید نخواهد در پیش روز

 نمیدانم چه تقدیر و قضایی است

 دلم  را  با دل شب آشنایی  است

 نوای     سینه   و   نای   گلویم

 برآرد  از دل شب های و  هویم

 همین نای است کو دارد حکایت

 نماید  از   جدایی  ها    شکایت

 زبس معشوق شیرین و غیور است

 دل بیچاره نزدیک است و دوراست

 کمال وصل و مهجوری عجیب است

 مرعین قرب را دوری غریب است

 چو  نالی  خواهم   از   دردم   بنالم

 معاذ  الله   که  ار  خواهم     ببالم

 چو روی خور فرو  شد  از   کرانه

 دل      دیوانه  ام    گیرد     بهانه

 چو بیند  شب پره  آید   به   پرواز

 نماید     ناله     شبگیرش     آغاز

 که در شب شب پره پرواز دارد

 ز پروازم  چه  چیزی  باز  دارد

 بود آن مرغ  دل  بی بال  و  بی پر

 که شب خو کرده  با  بالین و بستر

 دلی  کو    بلبل  گلزار  یار   است

 شب او خوشتر از صبح بهار است

 به شب مرغ حق است و نطق حق حق

 چو  می بیند  جمال   حسن   مطلق

 

 

طایر قدسی

الا ای طایر قدسی در این ویرانه برزنها بسی دام است و دیو و دد بسی غول است و رهزنها
در این جای مخوف ای مرغ جان ایمن كجا باشی گذر زین جای ناامن و نما رو سوی مأمنها
در این كوی و در این برزن چه پیش آمد ترا رهزن به یك دو دانه ارزن فرو ماندی زخرمنها
در این لای و لجنها و در این ویرانه گلخنها شد از یاد تو آن روح و ریحان و باغ و گلشنها
سحرگاهی که می آید نسیم کوی دلدارت ترا باید که بر کویش بود هر دم نشیمنها
حجاب دیده دل گرددت آمال دنیاوی کجا دیدن توانی تا بود اینگونه دیدنها
همه خوهای ناپاکت ترا گردند اژدرها ترا گردند نشترها ترا گردند سوزنها
زدا لوح دلت از تیرگیهای هواهایت که تا افراشتگان در جان تو سازند مسکنها
ترا از دست تو سور است و فرجاه است و آرامی ترا از دست تو سوز است و فریاد است و شیونها
یکی شمس حقیقت می درخشد در همه عالم تعینهای امکانی بود مانند روزنها
نه جان اندر بدن باشد که آن روح است و این جسم است بود از پرتو انفس بقای صورت تنها
چو باشد عالم دانی مثال عالم عالی همی دانی که هر چیزی برای اوست مخزنها
بجز یکتا جمال حسن مطلق نیست در هستی حسن را چشم حق بین است و حق گویند روشنها
غزلی از دیوان استاد

من این دنیای فانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم من این لّذات آنی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
به جز محبوب یکتایم نمی‏دانم نمی‏دانم به جز آن یار جانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
به جز راه وصالش را نمی‏پویم نمی‏پویم جز این ره کامرانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
به فطرت عشق پاکش را به دل دارم به دل دارم دگر معشوق ثانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
دلم از وی نشانی را به من داده به من داده ز دیگر کس نشانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
به جز بار حضوری را نمی‏یارم نمی‏یارم سبکبارم، گرانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
به جان درد و غم او را خریدارم خریدارم ز غیرش مهربانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

دل بشکسته می‏خواهم ندانستم ندانستم دگر من شادمانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
به جز قرآن کتابی را نمی‏خوانم نمی‏خوانم به جز سبع المثانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
علی و آل پاکش را پذیرفتم پذیرفتم فلانی و فلانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
حسن را در لقای خود نگهدارش نگهدارش که بی تو زندگانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم
شعری بسیار زیبا از حضرت علامه حسن زاده آملی
خرّم آن دل‌ که بود در حرم دلدارش
خنک آن ‌دیده که دارد شرف ‌دیدارش
سر تسلیم بنه درقدمش بی ‌چه ‌و چون
بسرم کار همین است‌ و مکن انکارش
پیر دانای‌ من آن دُرج گهرهای سخن
که مرا آب حیاتست همی گفتارش
گفت جز تخم حضوری ندهد بار وصال
خواجه ‌در ملک دل این تخم سعادت کارش
بوالعجب خانه پرنقش و نگاری است جهان
صنع نقّاش ببین و هنر معمارش
وارداتی که به دل می­رسد از مکمن غیب
ار بود همنفسی گو که کنم اظهارش
رهروان سوخته ‌بی ‌سر و ‌بی ‌سامانند
شرر عشق  ببین و اثر اطوارش
عشق‌ آن در یتیمی است‌که درملک ‌وجود
هرکجا می ‌نگرم گرم بود بازارش
ازکران تا به کران طلعت جانانه اوست
از عیان تا به نهان مصطبه آثارش
ز تجلاّی جمالش همه شیدایی او
گل او بلبل او گلبن او گلزارش
به تمنّای وصالش همه اندر تک و پوی
نجم سرگشتة او مهر و مه دوّارش


 حسن حسن ‌زاده آملی

 

از صحبت اغیار گذشتیم علی الله          

                                                               ما از همه جز یار گذشتیم علی الله

شد وعده دیدار من و یار شب تار                

                                                               از خواب شب تار گذشتیم علی الله

خاکم به سر ار جز به وصالش بنهم سر       

                                                               از جنت و از نار گذشتیم علی الله

از زهد ریایی که بود شیوه ی خامان          

                                                               ما سوخته یکباره گذشتیم علی الله

در اهل زمانه دل بیدار ندیدیم                    

                                                              زین مردم بیمار گذشتیم علی الله

چشم طمع از مال جهان پاک ببستیم           

                                                              از اندک و بسیار گذشتیم علی الله

از حرف ندیدیم بجز تیرگی دل               

                                                              ناچار ز گفتار گذشتیم علی الله

حق راست انا الحق حسنا گر چو حلاج     

                                                             از بیم سر دار گذشتیم علی الله